Richard Feynman

Η ποίηση στη φυσική

Εγώ … ένα σύμπαν από άτομα… ένα άτομο στο σύμπαν.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης, θέλησα να δείξω άλλη μία πτυχή του Richard Feynman. Ο πολυπράγμων, αυτός, θεωρητικός φυσικός, δε θα μπορούσε να μην είναι και φιλόσοφος και ποιητής. Η φύση, εξάλλου, άρα και η φυσική, είναι ποίηση. Όποιος τη μελετάει, δύσκολο να μην το δει. Παραθέτω, λοιπόν, το ακόλουθο ποίημά του:

There are the rushing waves
mountains of molecules
each stupidly minding its own business
trillions apart
yet forming white surf in unison

Ages on ages
before any eyes could see
year after year
thunderously pounding the shore as now.
For whom, for what?
On a dead planet
with no life to entertain.

Never at rest
tortured by energy
wasted prodigiously by the Sun
poured into space.
A mite makes the sea roar.

Deep in the sea
all molecules repeat
the patterns of one another
till complex new ones are formed.
They make others like themselves
and a new dance starts.
Growing in size and complexity
living things
masses of atoms
DNA, protein
dancing a pattern ever more intricate.

Out of the cradle
onto dry land
here it is standing:
atoms with consciousness;
matter with curiosity.

Stands at the sea,
wonders at wondering: I
a universe of atoms
an atom in the Universe.